Meble oraz akcesoria meblowe

Ocknąłem się na szpitalnym łóżku, a wokoło mnie tłoczyła się grupa obcych ludzi. Patrzyli na mnie jakby mnie znali, ale ja nie miałam bladego pojęcia kim oni są. Otworzyłem oczy na chwilę i natychmiast je zamknąłem, żeby nie zaczęli do mnie mówić i zadawać pytania, na które nie znałem odpowiedzi. Bo nie znałem odpowiedzi na żadne pytanie. Musiałem chyba stracić pamięć. Nie wiedziałem kim jestem i jak się nazywam. Jedyna klarowna myśl w mojej głowie, jedno zdanie, a właściwie jego fragment… równoważnik zdania… skąd w ogóle wiem co to równoważnik zdania? W każdym razie ta myśl to apartamenty w Warszawie. Leżałem pośród nieznajomych ludzi (prawdopodobnie byli moją rodziną) i głowiłem się co się stało, dlaczego niczego nie pamiętam i o co chodzi z tymi apartamentami? Warszawa apartamenty…

- Słyszeliście? – Odezwał się głos z lewej strony. – Coś powiedział.
- O mój boże! – Kobiecy głos, tamten był chyba męski.
- Niemożliwe, – inny męski – lekarz przecież mówił, że na razie jedynie zaczął się poruszać i to w niewielkim stopniu. Minie wiele miesięcy reha…
- Cicho Roman! – znów ten kobiecy – On coś mówi, coś o Warszawie.

Czy faktycznie powiedziałem to na głos? Pewnie tak. Kto to jest Roman? Czy to mój…
Zdecydowałem się otworzyć oczy, by przekonać się czy ów Roman to osoba, która pojawiła mi się w wyobraźni jako pierwsza gdy usłyszałem to imię. Tak, to był on, tyle że około dwadzieścia lat starszy. Czy to możliwe? Mój ojciec postarzał się dwadzieścia lat od momentu gdy widziałem go ostatni raz. Siedzieliśmy razem w jego ciężarówce, na poboczu gierkówki i sprawdzaliśmy ogłoszenia w panoramie firm. Znów zobaczyłem tę książkę oczami wyobraźni, a w niej hasło: apartamenty do wynajęcia Warszawa. A potem usłyszałem potworny huk. Wstrząs. Światło zgasło. A teraz mój ojciec ma dwadzieścia lat więcej, czy tak bardzo go zmieniło tamto wydarzenie? Chyba nie, mama też się postarzała, a jej tam przecież nie było. Popatrzyłem na swoje dłonie. To były ręce czterdziestolatka.

Popularity: 5% [?]